Φεγγάρι από χαρτί των Ρέππα-Παπαθανασίου Σάββατο 6 Κυριακή 7 Ιούνη ώρα 8μμ

 

Αθήνα, οδός Αστυδάμαντος στο Παγκράτι, σε ένα νεοκλασικό, από αυτά που κατά χιλιάδες καταβρόχθισε η Αντιπαροχή. Ένας νεαρός ήρωας αφηγείται έναν χρόνο από τη ζωή του στην Αθήνα της δεκαετίας του '60. Ο ίδιος, η οικογένειά του, οι φίλοι τους, η ίδια η Ελλάδα. Μια ιστορία ενηλικίωσης που έχει σαν μακρινό φόντο τα συνταρακτικά ιστορικά γεγονότα της περιόδου και θέμα την ιστορία της οικογένειας του νεαρού πρωταγωνιστή.

πηγή https://www.ticketservices.gr/event/ethniko-theatro-feggari-apo-xarti/?lang=el 

Μια εποχή που οι άνθρωποι πίστευαν πως έκλεισαν επιτέλους οι οδυνηροί λογαριασμοί της δεκαετίας του ’40, αλλά την ίδια στιγμή στα έγκατα της ελληνικής κοινωνίας δούλευαν οι δυνάμεις του διχασμού. Αυτό το συλλογικό τραύμα έγινε το πλαίσιο και το θεμέλιο των 19 χαρακτήρων του έργου.

πηγή https://www.thessalonikiguide.gr/event/feggari-apo-xarti-online

Ο Νίκος, ο Αντώνης, ο Ιάσων, ο Ναπολέων, η Ρίτα, ο μπαμπάς, η μαμά, η θεία Τζίνα, ο θείος Στάθης, η θεία Ρενάτα, ο κύριος Ερρίκος, η κυρία Θάλεια, η εξαδέλφη Ειρήνη.... Γυναίκες με κρεπαρισμένα μαλλιά και κόκκινα νύχια. Άντρες σιωπηλοί με σκούρα κοστούμια που μυρίζουν καπνό και αβάσταχτη μελαγχολία. Και έφηβοι. Έφηβοι έκπληκτοι μπροστά στη ζωή που ξετυλίγεται ξαφνικά μπροστά τους. Έκπληκτοι από τη ζωή που εκρήγνυται βίαια μέσα τους. Έφηβοι που ψηλαφούν τις πρώτες τους πληγές.

πηγήhttps://www.n-t.gr/el/events/Feggari_apo_harti

  

 Η δεκαετία του '60 είναι ίσως μία από τις πιο συγκλονιστικές δεκαετίες της νεότερης ιστορίας της για την Ελλάδα. Μια δεκαετία γεμάτη πολιτικά και κοινωνικά κινήματα, έντονες πολιτικές και κοινωνικές ανατροπές, αλλαγές στη νοοτροπία, στα ήθη και έθιμα, ρήξεις, αμφισβητήσεις, εντάσεις και αντιφάσεις αλλά και συνάμα γοητεία, αισιοδοξία, ελπίδα, οικονομική ανάπτυξη, καινοτομίες, άνοιξη δημιουργίας, υποσχέσεις, διεθνείς επιτυχίες και επιβραβεύσεις. Οι πολυκατοικίες αρχίζουν να αντικαθιστούν πανέμορφα νεοκλασικά κτίρια, τα οποία δεν γλιτώνουν από τη δαγκάνα της μπουλντόζας, με το κράτος να φέρει μεγάλη ευθύνη για αυτό το φαινόμενο, το οποίο παρουσιάζει ιδιαίτερη έξαρση κατά τις προεκλογικές περιόδους. 

   Στη δεκαετία του '60 έγιναν και μεγάλες κοινωνικές αλλαγές. Λόγω του φαινομένου της πολυκατοικίας, παρατηρείται μία συγχώνευση των κοινωνικών στρωμάτων. Ο «καλός κόσμος» ζει σε μεγάλα, άνετα διαμερίσματα, στα ρετιρέ, αλλά συμβιώνει και συνυπάρχει στους κοινόχρηστους χώρους με «λαϊκούς» ανθρώπους που μένουν στους χαμηλούς ορόφους. Νέα «μεγάλα τζάκια» εμφανίζονται με ανθρώπους των οποίων το όνομα δεν συνδέεται τόσο με ευεργεσίες, όπως τα προηγούμενα χρόνια, όσο με την οικονομική τους επιφάνεια, τις επαγγελματικές και κοινωνικές τους δραστηριότητες. 

   Η μορφή της παραδοσιακής οικογένειας αλλάζει και μαζί με αυτήν αλλάζουν ή καταργούνται διάφοροι εθιμοτυπικοί κανόνες. Οι περισσότεροι γάμοι γίνονται πια από έρωτα και όχι από συνοικέσιο αλλά τα διαζύγια αυξάνονται. Οι γυναίκες απελευθερώνονται, σπουδάζουν, εργάζονται, κατακτούν θέσεις σε τομείς που θεωρούντο ανδρικοί, λείπουν αρκετές ώρες από το σπίτι.

Η νεολαία είναι πιο δυναμική, πολιτικοποιείται, βγαίνει στο προσκήνιο με τις πολιτικές οργανώσεις και συλλαλητήρια. Εκφράζεται έντονα και ελεύθερα και διασκεδάζει κυρίως στις μπουάτ. Ο «τεντιμποϊσμός» βρίσκεται σε έξαρση, φαινόμενο που προβάλλεται και μέσα από ταινίες, όπως ο Κατήφορος του Γ. Δαλιανίδη. 

Η μόδα των 60s

 Οι φούστες των γυναικών κονταίνουν και τα μαλλιά των αγοριών μακραίνουν. Το μίνι είναι το σύμβολο της δεκαετίας καθώς και τα παντελόνια, κολλητά ή κάπρι. Η Όντρεϊ Χέμπορν, μέσα από την ταινία Breakfast at Tiffany's, βάζει το μικρό μαύρο φόρεμα (the little black dress) σε κάθε γυναικεία γκαρνταρόμπα. Οι Ελληνίδες αντιγράφουν τα ταγεράκια και τα μαντώ της Τζάκι Κένεντι και οι μπλούζες ζιβάγκο, τα εμπριμέ ρούχα, τα εντυπωσιακά παλτό, οι μπότες αλλά και τα παπούτσια με χαμηλό τακουνάκι, τα μεγάλα γυαλιά ηλίου, τα χρωματιστά καλσόν, τα μαντήλια, συνθέτουν το στιλ της δεκαετίας. Το μακιγιάζ γίνεται έντονο με μακριές ψεύτικες βλεφαρίδες και μάσκαρα, ενώ τα χείλη βαμμένα με απαλά χρώματα. Τα μαλλιά σε μπούκλες, χαμηλούς κότσους ή με το χτένισμα κυψέλη, που δίνει υπερβολικό όγκο στην κορυφή του κεφαλιού. 

Oι άντρες σταματούν να φοράνε καπέλα και αυτό σημαίνει και το τέλος πολλών επιχειρήσεων πιλοποιϊας. Στενά παντελόνια, μεσάτα σακάκια, καρό ή λουλουδάτα πουκάμισα και ζιβάγκο με γιακά, πουλόβερ με χοντρή πλέξη, γραβάτες φαρδιές με σχέδια και ρίγες είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της ανδρικής μόδας της δεκαετίας. 

   Ο ταλαντούχος σχεδιαστής Γιάννης Τσεκλένης ανοίγει τις πρώτες του μπουτίκ στην Αθήνα με τις δημιουργίες του να πωλούνται και εκτός συνόρων και η ελληνική μόδα να αρχίζει να κατακτά μια θέση στον σύγχρονο διεθνή κόσμο. Τα πολυκαταστήματα ΜΙΝΙΟΝ, Δραγώνας, Αφοί Τσιτσόπουλοι-Αthenee, Αφοί Λαμπρόπουλοι, Κλαουδάτος, Κατράντζος γίνονται ο καταναλωτικός παράδεισος της μεσοαστικής οικογένειας. 

πηγή www.athensvoice.gr/life/life-in-athens/636214/60-prin-60-hronia/

Μιχάλης Ρέππας  και Θανάσης Παπαθανασίου 

   Από τα πιο επιτυχημένα συγγραφικά και σκηνοθετικά δίδυμα στην Ελλάδα. Μετρούν σχεδόν τέσσερις δεκαετίες καριέρας και έχουν υπογράψει θρυλικές τηλεοπτικές σειρές, κινηματογραφικές ταινίες (όπως το Safe Sex, που έσπασε ρεκόρ εισιτηρίων) και τεράστιες θεατρικές επιτυχίες. Ξεχωρίζουν για το καυστικό, γρήγορο χιούμορ τους, τις σπαρταριστές παρεξηγήσεις και το γεγονός ότι έχουν δημιουργήσει πολλές κλασικές ατάκες που έχουν μείνει στην ιστορία.

 Τηλεοπτικές Επιτυχίες: Οι Τρεις Χάριτες (1989-1992, Mega): Η σειρά που καθιέρωσε το σύγχρονο ελληνικό sitcom.Το Δις Εξαμαρτείν (1993-1996, Mega): Αγαπημένη κωμωδία με πρωταγωνιστές τους Νίκο Σεργιανόπουλο και Δήμητρα Ματούκα. Η Κατάρα της Τζέλας Δελαφράγκα (2024, Alpha): Μια σατιρική σειρά παρωδία των ελληνικών δραματικών σειρών.

   Κινηματογράφος & Θέατρο:Στον κινηματογράφο έχουν αφήσει το στίγμα τους με κωμωδίες όπως το Safe Sex (1999), Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο και Αυστηρώς Κατάλληλο.

    Στο θέατρο έχουν γράψει διαχρονικά έργα που ανεβαίνουν συνεχώς, όπως:Μπαμπάδες με ΡούμιΣυμπέθεροι από τα ΤίραναΤα μωρά τα φέρνει ο πελαργόςΔιάλεξε τον θάνατό σου αγάπη μου

Παίζουν(αλφαβητικά):

Βασίλης Ανδρεάδης

Γιώτα Γάτσιου

Αναστασία Γεντζή 

Σάββας Γκεϊβανίδης

Νέστορας Ζλάτκος

Χρύσα Ιακωβίδου

Θοδωρής Ίμβριος

Μαριάννα Λιόλιου

Γιώργος Λιούδης 

Πόπη Μυλωνάκη 

Χριστίνα Μπακλέ

Δημήτρης Παπαδόπουλος

Ζωή Προφυλλίδου

Ορέστης Σεϊτανιώτης

Φάνης Σομαλός 

Έλενα Τσιγάρα

Νίκος Φαρμακιώτης

Ελένη Χασάνη 

Γιώτα Χόνδρου

Συντόνισμός -επιμέλεια -διδασκαλία 

Στ Καλφόπουλος Χρ. Τσιγκαλίδα

Περισσότερες

φωτογραφίες εδώ

MIGRAAAANTS του M. Vizniek Σάββατο 16 Κυριακή 17 Μάη ώρα 9μμ

Το έργο «Μετανάστες» δεν λειτουργεί μόνο ως καταγραφή, αλλά ως μια κραυγή ενάντια στην απώλεια της ανθρωπιάς, καθιστώντας το, σύμφωνα με κριτικούς, απαραίτητο για το σύγχρονο θεατρικό ρεπερτόριο.

  

    Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για τη σύγχρονη μετανάστευση, καθώς βλέπεις σωσίβια που δεν έσωσαν ποτέ κανέναν και προβληματίζεσαι κατά πόσο ο καπετάνιος, που θα πετάξει τους υπεράριθμους που μπήκαν κρυφά στο πλοίο του, είναι απάνθρωπος ή αυτός είναι ο μόνος τρόπος να σώσει όσους βρίσκονταν ήδη μέσα, διότι αν υπάρξουν υπεράριθμοι θα πεθάνουν όλοι. 
    Ο καπετάνιος, που θα δώσει λεπτομερείς οδηγίες σε αυτούς που τον έχουν εμπιστευτεί για το πώς θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν άσυλο σε έναν κόσμο που δεν θέλει να το δώσει – και ίσως οι χειρότεροι εχθροί των νέων μεταναστών είναι οι δικοί τους που έχουν ήδη εξασφαλίσει άσυλο.

   Μέσα από τη γραφή του Βιζνιέκ αποκτούν φωνή άνθρωποι που θα αναζητήσουν με κάθε κόστος την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Τι είναι όμως, άραγε, καλύτερη ζωή; Κι όμως, η άφιξη στο Λονδίνο για να καθαρίζεις απαστράπτουσες τουαλέτες μπορεί να είναι μια πολύ καλύτερη ζωή από οτιδήποτε είχε κάποιος στη χώρα του. Πόσο κακός είναι άραγε αυτός που θα «διευκολύνει» κάποιον να φτάσει εκεί που θέλει, με κόστος ένα νεφρό του; Ή κάποιο άλλο όργανό του; Σιωπηλό το κλάμα ενός μετανάστη, σπαρακτική όμως η φράση του: «Θέλω να κλαίω και με τα δυο μου μάτια».

    Μέσα από τις ιστορίες που εναλλάσσονται, αναδεικνύεται η σημασία της κατοχής κινητού τηλεφώνου όταν δεν υπάρχει καμιά ασφάλεια πουθενά, η συμπόνια που μπορεί να δείξει ή να μη δείξει από φόβο ο απλός άνθρωπος, τα σύγχρονα εργαλεία που επιστρατεύονται για να εμποδίσουν τους ανθρώπους να περάσουν τα σύνορα, τους φράχτες, τα συρματοπλέγματα. Παίζει με μια συσκευή που μετράει τους παλμούς της καρδιάς, ώστε να εντοπίσει αν κάπου κρύβονται άνθρωποι, και εντυπωσιάζει το βίντεο με τα διαγράμματα της κάθε καρδιάς που χτυπάει, καθώς υποτίθεται μετράει πόσοι βρίσκονται στην αίθουσα.

πηγήhttps://diastixo.gr/allestexnes/theatro/24653-gia-tous-metanaaastes-tou-matei-vinziek-se-skinothesia-ersis-vasilikioti-nikou-gkesouli-tis-erikas-athanasiou

    Το έργο, που μεταφράστηκε και εκδόθηκε πρώτα στην Ελλάδα από τις εκδόσεις ΥΨΙΛΟΝ πριν ακόμα κυκλοφορήσει σε άλλες χώρες και έχει ήδη ανέβει σε σημαντικά θέατρα σε Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Γαλλία, Μολδαβία, Ελβετία, Βραζιλία, ΗΠΑ, Καναδά, Μαρόκο, Ιαπωνία αλλά και στην Ταγγέρη. 

   Με σκηνές-ντοκουμέντα, αλλά και στιγμές γκροτέσκου παραλόγου, το κείμενο αποκαλύπτει τον μηχανισμό εκμετάλλευσης των προσφύγων: από τους διακινητές και τους εμπόρους οργάνων, μέχρι την πολιτική ρητορική και τις τεχνολογίες αποκλεισμού.

   Μια παράσταση-γροθιά στην πολιτική και συχνά κοινωνική αδιαφορία που φωτίζει την αδιάκοπη κίνηση του ξεριζωμού και της αναζήτησης μιας νέας πατρίδας. Χρησιμοποιώντας κινηματογραφικά ντοκουμέντα ως σκηνικό, οι θεατές νιώθουν μέρος της δράσης, βιώνοντας τη διαρκή μετακίνηση και αβεβαιότητα των προσφύγων. πηγή https://www.lifo.gr/guide/theater/events/metanaaaastes-i-eimaste-para-polloi-pano-saytin-ti-barka

Ο Matei Visniec γεννήθηκε στο Radauti, στη βόρεια Ρουμανία, το 1956. Από πολύ νέος παθιάζεται με τη λογοτεχνία και διαβάζει Κάφκα, Ντοστογιέφσκι, Πόε, Λωτρεαμόν... Του αρέσουν οι σουρεαλιστές, οι ντανταϊστές, το θέατρο του παραλόγου και του γκροτέσκου, η ονειρική ποίηση, η λογοτεχνία του φανταστικού, ο μαγικός ρεαλισμός του λατινοαμερικάνικου μυθιστορήματος, κοντολογίς όλα εκτός από το σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Πηγαίνει στο Βουκουρέστι να σπουδάσει φιλοσοφία και αρχίζει τη συγγραφική του δραστηριότητα. Δημοσιεύει ποιήματα και το 1984 βραβεύεται για τη συλλογή "Ο σοφός την ώρα του τσαγιού". Αντίθετα, τα θεατρικά του έργα απαγορεύτηκαν όλα από τη λογοκρισία. Τον Σεπτέμβριο του 1987 ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο. Από τότε ζειστη Γαλλία, εργάζεται ως δημοσιογράφος στο ραδιοφωνικό σταθμό Radio France Internationale και γράφει θεατρικά έργα στα γαλλικά. Το 1992 ανεβάστηκε για πρώτη φορά έργο του στη Γαλλία, "Τα άλογα στο παράθυρο". Ακολούθησε το ανέβασμα πολλών ακόμη έργωνστο Παρίσι, στη Λα Ροσέλ, στη Λυόν, στη Μασσαλία, στη Νίκαια, στο φεστιβάλ της Αβινιόν, κ.ά. Έργα του ανεβάζονται, επίσης, στη Γερμανία, στην Αγγλία, στη Δανία, στην Αυστρία, στην Πολωνία, στη Φινλανδία, στην Ιταλία, στην Τουρκία, στις ΗΠΑ και στη Βραζιλία. Στη Ρουμανία, μετά την πτώση του Τσαουσέσκου (1989), γίνεται ένας από τους πολυπαιγμένους συγγραφείς, με τριάντα έργα ανεβασμένα στο Βουκουρέστι και σε άλλες πόλεις της χώρας. Το 1996 το Εθνικό Θέατρο της Τιμισοάρα οργάνωσε ένα φεστιβάλ Visniec με τη συμμετοχή δώδεκα θιάσων που παρουσίασαν έργα του. Από το 1992 η παρουσία του στις γαλλικές σκηνές είναι διαρκής, με περισσότερα από 20 έργα, ανάμεσα στα οποία: "Τα άλογα στο παράθυρο", "Διαλυμένο θέατρο ή Ο άνθρωπος σκουπιδοτενεκές", "Παπαράτσι", "Τρεις νύχτες με τον Μάντοξ", "Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης", "Πώς να γίνω πουλί", "Ζητείται ηλικιωμένος κλόουν", "Η ιστορία των αρκούδων πάντα όπως την αφηγείται ένας σαξοφωνίστας που έχει φιλενάδα στη Φρανκφούρτη", "Ο ποντικός, ο βασιλιάς και ο γελωτοποιός του", "Μηχανή Τσέχωφ", "Η ιστορία του κομμουνισμού παρουσιασμένη σε ψυχοπαθείς", "Με τις τσέπες γεμάτες ψωμί", "Ο τελευταίος Γκοντό", "Προσοχή στις ηλικιωμένες κυρίες που τις ρημάζει η μοναξιά", "Τι να το κάνουμε το βιολοντσέλο;".

Παίζουν:

Θεοδώρα Κατσαρού

Ιωάννα Τριανταφύλλου

Γιώργος Ζωίδης

Ιωάννης Θεοδοσίου

Καλλίστη Αρβανιτογιάννη

Νέστορας Ζλάτκος

Ευγενία Παπαδοπούλου

Κλεάνθη Νάστου

Λεωνίδας Εμμανουηλίδης

Σκηνοθεσία -επιμέλεια Στ.Καλφόπουλος  Χρ.Τσιγκαλίδα