MIGRAAAANTS του M. Vizniek Σάββατο 16 Κυριακή 17 Μάη ώρα 9μμ

Το έργο «Μετανάστες» δεν λειτουργεί μόνο ως καταγραφή, αλλά ως μια κραυγή ενάντια στην απώλεια της ανθρωπιάς, καθιστώντας το, σύμφωνα με κριτικούς, απαραίτητο για το σύγχρονο θεατρικό ρεπερτόριο.

  

    Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για τη σύγχρονη μετανάστευση, καθώς βλέπεις σωσίβια που δεν έσωσαν ποτέ κανέναν και προβληματίζεσαι κατά πόσο ο καπετάνιος, που θα πετάξει τους υπεράριθμους που μπήκαν κρυφά στο πλοίο του, είναι απάνθρωπος ή αυτός είναι ο μόνος τρόπος να σώσει όσους βρίσκονταν ήδη μέσα, διότι αν υπάρξουν υπεράριθμοι θα πεθάνουν όλοι. 
    Ο καπετάνιος, που θα δώσει λεπτομερείς οδηγίες σε αυτούς που τον έχουν εμπιστευτεί για το πώς θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν άσυλο σε έναν κόσμο που δεν θέλει να το δώσει – και ίσως οι χειρότεροι εχθροί των νέων μεταναστών είναι οι δικοί τους που έχουν ήδη εξασφαλίσει άσυλο.

   Μέσα από τη γραφή του Βιζνιέκ αποκτούν φωνή άνθρωποι που θα αναζητήσουν με κάθε κόστος την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Τι είναι όμως, άραγε, καλύτερη ζωή; Κι όμως, η άφιξη στο Λονδίνο για να καθαρίζεις απαστράπτουσες τουαλέτες μπορεί να είναι μια πολύ καλύτερη ζωή από οτιδήποτε είχε κάποιος στη χώρα του. Πόσο κακός είναι άραγε αυτός που θα «διευκολύνει» κάποιον να φτάσει εκεί που θέλει, με κόστος ένα νεφρό του; Ή κάποιο άλλο όργανό του; Σιωπηλό το κλάμα ενός μετανάστη, σπαρακτική όμως η φράση του: «Θέλω να κλαίω και με τα δυο μου μάτια».

    Μέσα από τις ιστορίες που εναλλάσσονται, αναδεικνύεται η σημασία της κατοχής κινητού τηλεφώνου όταν δεν υπάρχει καμιά ασφάλεια πουθενά, η συμπόνια που μπορεί να δείξει ή να μη δείξει από φόβο ο απλός άνθρωπος, τα σύγχρονα εργαλεία που επιστρατεύονται για να εμποδίσουν τους ανθρώπους να περάσουν τα σύνορα, τους φράχτες, τα συρματοπλέγματα. Παίζει με μια συσκευή που μετράει τους παλμούς της καρδιάς, ώστε να εντοπίσει αν κάπου κρύβονται άνθρωποι, και εντυπωσιάζει το βίντεο με τα διαγράμματα της κάθε καρδιάς που χτυπάει, καθώς υποτίθεται μετράει πόσοι βρίσκονται στην αίθουσα.

πηγήhttps://diastixo.gr/allestexnes/theatro/24653-gia-tous-metanaaastes-tou-matei-vinziek-se-skinothesia-ersis-vasilikioti-nikou-gkesouli-tis-erikas-athanasiou

    Το έργο, που μεταφράστηκε και εκδόθηκε πρώτα στην Ελλάδα από τις εκδόσεις ΥΨΙΛΟΝ πριν ακόμα κυκλοφορήσει σε άλλες χώρες και έχει ήδη ανέβει σε σημαντικά θέατρα σε Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Γαλλία, Μολδαβία, Ελβετία, Βραζιλία, ΗΠΑ, Καναδά, Μαρόκο, Ιαπωνία αλλά και στην Ταγγέρη. 

   Με σκηνές-ντοκουμέντα, αλλά και στιγμές γκροτέσκου παραλόγου, το κείμενο αποκαλύπτει τον μηχανισμό εκμετάλλευσης των προσφύγων: από τους διακινητές και τους εμπόρους οργάνων, μέχρι την πολιτική ρητορική και τις τεχνολογίες αποκλεισμού.

   Μια παράσταση-γροθιά στην πολιτική και συχνά κοινωνική αδιαφορία που φωτίζει την αδιάκοπη κίνηση του ξεριζωμού και της αναζήτησης μιας νέας πατρίδας. Χρησιμοποιώντας κινηματογραφικά ντοκουμέντα ως σκηνικό, οι θεατές νιώθουν μέρος της δράσης, βιώνοντας τη διαρκή μετακίνηση και αβεβαιότητα των προσφύγων. πηγή https://www.lifo.gr/guide/theater/events/metanaaaastes-i-eimaste-para-polloi-pano-saytin-ti-barka

Ο Matei Visniec γεννήθηκε στο Radauti, στη βόρεια Ρουμανία, το 1956. Από πολύ νέος παθιάζεται με τη λογοτεχνία και διαβάζει Κάφκα, Ντοστογιέφσκι, Πόε, Λωτρεαμόν... Του αρέσουν οι σουρεαλιστές, οι ντανταϊστές, το θέατρο του παραλόγου και του γκροτέσκου, η ονειρική ποίηση, η λογοτεχνία του φανταστικού, ο μαγικός ρεαλισμός του λατινοαμερικάνικου μυθιστορήματος, κοντολογίς όλα εκτός από το σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Πηγαίνει στο Βουκουρέστι να σπουδάσει φιλοσοφία και αρχίζει τη συγγραφική του δραστηριότητα. Δημοσιεύει ποιήματα και το 1984 βραβεύεται για τη συλλογή "Ο σοφός την ώρα του τσαγιού". Αντίθετα, τα θεατρικά του έργα απαγορεύτηκαν όλα από τη λογοκρισία. Τον Σεπτέμβριο του 1987 ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο. Από τότε ζειστη Γαλλία, εργάζεται ως δημοσιογράφος στο ραδιοφωνικό σταθμό Radio France Internationale και γράφει θεατρικά έργα στα γαλλικά. Το 1992 ανεβάστηκε για πρώτη φορά έργο του στη Γαλλία, "Τα άλογα στο παράθυρο". Ακολούθησε το ανέβασμα πολλών ακόμη έργωνστο Παρίσι, στη Λα Ροσέλ, στη Λυόν, στη Μασσαλία, στη Νίκαια, στο φεστιβάλ της Αβινιόν, κ.ά. Έργα του ανεβάζονται, επίσης, στη Γερμανία, στην Αγγλία, στη Δανία, στην Αυστρία, στην Πολωνία, στη Φινλανδία, στην Ιταλία, στην Τουρκία, στις ΗΠΑ και στη Βραζιλία. Στη Ρουμανία, μετά την πτώση του Τσαουσέσκου (1989), γίνεται ένας από τους πολυπαιγμένους συγγραφείς, με τριάντα έργα ανεβασμένα στο Βουκουρέστι και σε άλλες πόλεις της χώρας. Το 1996 το Εθνικό Θέατρο της Τιμισοάρα οργάνωσε ένα φεστιβάλ Visniec με τη συμμετοχή δώδεκα θιάσων που παρουσίασαν έργα του. Από το 1992 η παρουσία του στις γαλλικές σκηνές είναι διαρκής, με περισσότερα από 20 έργα, ανάμεσα στα οποία: "Τα άλογα στο παράθυρο", "Διαλυμένο θέατρο ή Ο άνθρωπος σκουπιδοτενεκές", "Παπαράτσι", "Τρεις νύχτες με τον Μάντοξ", "Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης", "Πώς να γίνω πουλί", "Ζητείται ηλικιωμένος κλόουν", "Η ιστορία των αρκούδων πάντα όπως την αφηγείται ένας σαξοφωνίστας που έχει φιλενάδα στη Φρανκφούρτη", "Ο ποντικός, ο βασιλιάς και ο γελωτοποιός του", "Μηχανή Τσέχωφ", "Η ιστορία του κομμουνισμού παρουσιασμένη σε ψυχοπαθείς", "Με τις τσέπες γεμάτες ψωμί", "Ο τελευταίος Γκοντό", "Προσοχή στις ηλικιωμένες κυρίες που τις ρημάζει η μοναξιά", "Τι να το κάνουμε το βιολοντσέλο;".

Παίζουν:

Θεοδώρα Κατσαρού

Ιωάννα Τριανταφύλλου

Γιώργος Ζωίδης

Ιωάννης Θεοδοσίου

Καλλίστη Αρβανιτογιάννη

Νέστορας Ζλάτκος

Ευγενία Παπαδοπούλου

Κλεάνθη Νάστου

Λεωνίδας Εμμανουηλίδης

Σκηνοθεσία -επιμέλεια Στ.Καλφόπουλος  Χρ.Τσιγκαλίδα