


Το έργο χτίζεται με απλότητα. Ένα λιτό φόντο, με ένα τραπέζι και 3 καρέκλες ως το σκηνικό του σπιτιού της οικογένειας, φώτα που ανάβουν και σβήνουν ανάλογα με την μαρτυρία. Οι τρεις γυναίκες περιγράφουν το φόνο, και σιγά σιγά το μαρτύριο που έζησαν, τον καταναγκασμό που βίωσαν, την πράξη που έκαναν, τους εφιάλτες που ακολουθούν, μέσα από τις ερωτήσεις της ψυχιάτρου. Πάντα παρών και ο νεκρός πατέρας, ο οποίος διηγείται τη δική του ιστορία, τη δική του κακοποίηση, την προσωπική του παιδική εξαθλίωση.


Είναι αναμενόμενο ένα κακοποιημένο παιδί να γίνει τέτοιος δυνάστης, και βιαστής των παιδιών του; Συμβαίνει, θα σας πούμε εμείς οι εγκληματολόγοι. Δικαιολογείται; Όχι. Ωστόσο, το να κατανοήσεις έναν άνθρωπο δε σημαίνει ότι θα τον δικαιολογήσεις ή θα βρεις ελαφρυντικά.

Σκοπός της δεν είναι να συγκινήσει προσωρινά, αλλά να φορτίσει και να προβληματίσει σε βάθος.


Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον πώς ένα θέμα που ακούγεται συχνά στις ειδήσεις, και διαβάζεται στις εφημερίδες με όλες τις λεπτομέρειες του, μπορεί να σοκάρει τόσο μέσα από μια παράσταση. δεν είναι η εξομολόγηση μύχιων σκέψεων και στιγμών, δεν είναι η απωθητική αλήθεια μιας οικογένειας που ταράζει το θεατή.
Το έργο της Sheela Stevenson παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1997, σε ραδιοφωνικό ανάγνωσμα, για να βραβευτεί αμέσως μετά, αφού καθήλωσε τους ακροατές με την σκληρότητα, και την αλήθεια των συναισθημάτων του.
Παίζουν:
Μαρία Βαμβακίδου.................Σούζαν
Κέλλυ Ζδραβικλή..................Ψυχίατρος
Πόπη Μυλωνάκη...................Τζάνετ
Νίκος Τακίρης ...................Μπίλλυ
Παναγιώτα Τυρμακίδου.............Μαίρη
Συντονισμός επιμέλεια διδασκαλία : Στ.Καλφόπουλος, Χρ.Τσιγκαλίδα















Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου