ΚΥΚΛΟΣ ΘΕΡΙΝΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ

                         

Οι συμμετέχοντες θα έρθουν σε επαφή με τεχνικές μεθοδολογίας για την οικοδόμηση ενός ρόλου καθώς θα επεξεργάζονται  κείμενα θεατρικών μονόπρακτων  και θεατρικών μονολόγων.

Επιπλέον στόχος των συναντήσεων είναι η οικοδόμηση της εκφραστικότητας και η απόδοση των συναισθημάτων μέσω του σώματος . Το σώμα λοιπόν λειτουργεί ως ένα πολύτιμο εργαλείο με το οποίο θα μπορέσει κάποιος να "παίξει" θέατρο.

Έτσι καθώς η σκέψη παρατηρεί τους κανόνες της τεχνικής ,το σώμα δουλεύει σχολαστικά για την εφαρμογή τους και το πνεύμα μένει ελεύθερο για να "θυμηθεί" ,να "συγκινηθεί", να επικοινωνήσει και να δημιουργήσει τέχνη.

Οι συναντήσεις θα γίνονται 2 φορές την εβδομάδα  8-11μμ . 
Αναλυτικότερες πληροφορίες σχετικές με το πρόγραμμα    τηλ 2310249633  6942473069  6945703999

Crumble

1ο τμήμα ενηλίκων    

Παρασκευή 6 και Κυριακή 8 Ιούνη ώρα 8.30 μμ

Κείμενα  X. Πίντερ ,M.Visniek, Ι. Μαυριτσάκη 
και Ντ. Ντουκόφσκι

   Τα κείμενα της παρουσίασης περιστρέφονται γύρω από ένα άξονα κοινωνικής αποδόμησης ως την  κατάρρευση  πιθανό  αποτέλεσμα μιας εκτεταμένης κρίσης που διαβρώνει τόσο τη δομή του πολιτισμού  όσο και τον ψυχολογικό ιστό  των προσώπων που παρελαύνουν.

   Χωρίς να γίνεται καμία αναφορά σε ιστορικά στοιχεία η όποια κατάρρευση εξυφαίνεται κάτω από το βάρος  μιας βίαιης ανατροπής , την εγκαθίδρυση ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος,  ακόμη κι ενός πολέμου που πιέζουν ασφυκτικά τα τείχη του ανθρώπινου συγκροτήματος ως την τελική αποικοδόμηση. 

 

Παίζουν:

Θανάσης Κουσκούσης
Σταυρούλα Παπαλεξάτου
Μαρία Παλαΐδου
Αλέξανδρος Κεραμιδάς 
Κωστής Αμοιρίδης
Ανθή-Δήμητρα Ροροπούλου
Ευτέρπη Μανιάτη
Φώτης Πάνος
Σοφία Μητσάνη
Μαριάννα Καλτσίδου

Συντονισμός επιμέλεια Στ. Καλφόπουλος Χρ. Τσιγκαλίδα

Ο Χάρολντ Πίντερ (Harold Pinter, 10 Οκτωβρίου 1930 - 24 Δεκεμβρίου 2008) ήταν Άγγλος συγγραφέας θεατρικών έργων και θεατρικός σκηνοθέτης. Έγραψε έργα για θέατρο, ραδιόφωνο, τηλεόραση και ταινίες. Το πρώιμο έργο του συνδέεται με το θέατρο του παραλόγου. Το 2005 κέρδισε το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας καθώς και το Βραβείο Φραντς Κάφκα. Στα κλασικά έργα του Βρετανού συγγραφέα συμπεριλαμβάνονται το «Πάρτι Γενεθλίων» ("The Birthday Party" - 1958), «Ο Επιστάτης» ("The Caretaker"), «Η Επιστροφή» (The Homecoming - 1964) και «Η Προδοσία» ("The Betrayal"- 1979), «Ο Εραστής" ("The Lover"- 1962) και "Οι Παλιοί Καιροί" ("The Old Times"- 1971).

Ήταν γνωστός επίσης για τον πολιτικό του ακτιβισμό και την αντίθεσή του στην Αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν και τον Πόλεμο στο Ιράκ.

Ο Matei Visniec γεννήθηκε στο Radauti, στη βόρεια Ρουμανία, το 1956. Από πολύ νέος παθιάζεται με τη λογοτεχνία και διαβάζει Κάφκα, Ντοστογιέφσκι, Πόε, Λωτρεαμόν... Του αρέσουν οι σουρεαλιστές, οι ντανταϊστές, το θέατρο του παραλόγου και του γκροτέσκου, η ονειρική ποίηση, η λογοτεχνία του φανταστικού, ο μαγικός ρεαλισμός του λατινοαμερικάνικου μυθιστορήματος, κοντολογίς όλα εκτός από το σοσιαλιστικό ρεαλισμό.  Από το 1992 η παρουσία του στις γαλλικές σκηνές είναι διαρκής, με περισσότερα από 20 έργα.

Ο Σκοπιανός Ντέγιαν Ντουκόβσκι (1969) θεωρείται από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους θεατρικούς συγγραφείς. Τα έργα του έχουν ανέβει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Το πιο γνωστό του έργο Η Πυριτιδαποθήκη (1994) μεταφέρθηκε με επιτυχία και στον κινηματογράφο, όπου τιμήθηκε με πολλά διεθνή βραβεία. Διδάσκει στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αγ. Κυρίλλου και Μεθοδίου. Ζει μεταξύ Γερμανίας και Σκοπίων.

Ο Γιάννης Μαυριτσάκης γεννήθηκε στο Μόντρεαλ. Σπούδασε Θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και εργάστηκε ως ηθοποιός. Έργα του έχουν ανέβει στο Θέατρο Πορεία, στο Εθνικό Θέατρο, στο Φεστιβάλ Αθηνών '09 και έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά και σε άλλες γλώσσες. Το πρώτο του έργο, "Το τυφλό σημείο" (2005), επιλέχτηκε από την εκδοτική επιτροπή του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μετάφρασης για να ενταχθεί στη θεατρική σειρά LabelEuropa. Έκτοτε μεταφράστηκε στα γαλλικά, στα ιταλικά και στα ισπανικά, ενώ έχει ήδη εκδοθεί στα ρουμανικά. Το "Vitrioli" παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Theatre de la Ville τον Ιούνιο του 2012, ως δραματοποιημένο αναλόγιο, σε σκηνοθεσία Olivier Py.

Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν Μπ. Μπρεχτ

Πέμπτη 29 Παρασκευή 30 Μαΐου 
2ο τμήμα ενηλίκων 

Η ευγενική Σεν Τε, ανταμείβεται από τους θεούς με ένα χρηματικό ποσό, το οποίο χρησιμοποιεί για την αγορά ενός καπνοπωλείου. Προσφέρει άνευ όρων στέγη, τροφή, στοργή και φροντίδα στους αδύναμους συνανθρώπους της. Πόσο "αδύναμοι" είναι όμως όλοι αυτοί τελικά;



    Η αντίθεση είναι έντονη, καθώς η αδύναμη αυτή ομάδα ανθρώπων, αποδεικνύεται αρκετά δυνατή να καταδυναστεύσει την καλοσύνη της Σεν Τε και τελικά να απειλήσει την επιβίωσή της. 














Η Σεν Τε, για να αντιμετωπίσει την απειλή μεταμορφώνεται εσωτερικά και εξωτερικά . Ξυπνάει το alter ego της. Έτσι από γυναίκα γίνεται άνδρας, από καλή και αγαθή γίνεται πονηρή και αμείλικτη.

 
    Ως άντρας μπορεί να επιβληθεί και να επιβάλλει.   Τα κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικά μηνύματα είναι έντονα και πυκνά. Η παραβολική μορφή του έργου διευκολύνει τη μεταφορά τους από τη σκηνή στους θεατές. 

Τα όποια χιουμοριστικά διαλείμματα αλαφραίνουν την ατμόσφαιρα. Θίγονται θέματα όπως η φτώχεια, ο ρατσισμός, τα κοινωνικά στερεότυπα, η θρησκεία.

     Αποκαθηλώνονται οι "άγιοι" φτωχοί καθώς βλέπουμε ότι μπορεί να είναι εκτός από θύματα και θύτες.   Οι θεοί, στην αρχή της παράστασης αναζητούν ένα καλό άνθρωπο, χωρίς όμως να δίνουν το σαφή ορισμό: Ένας άνθρωπος είναι καλός αν είναι αντάξιος της ανθρώπινης ιδιότητάς του. Πιστεύουν ότι τον βρήκαν στο πρόσωπο της Σεν Τε.

      Όταν τελικά η Σετ Τε τους αποκαλύπτει το διπλό της ρόλο, τότε εκείνοι κάνουν έκπτωση στο λόγο τους, αποδεχόμενοι (;) τελικά τη διττή φύση του ανθρώπου. Η ειρωνική ματιά του συγγραφέα είναι κάτι περισσότερο από εμφανής.   

    Το επικό θέατρο του Μπρεχτ αποδίδεται πολύ χαρακτηριστικά σε αυτή τη μοντέρνα παράσταση. Σίγουρα δεν μπορούμε να ταυτιστούμε με τους ρόλους, οι ηθοποιοί μας υπενθυμίζουν ότι παρακολουθούμε ένα παραμύθι, ενώ παράλληλα μας καθοδηγούν να προβληματιστούμε για τη φύση του ανθρώπου και κατ' επέκταση για τη δομή της κοινωνίας μας.                               Πηγή: www.lifo.gr

         
"Άλλαξε τον κόσμο, το χρειάζεται! Και όταν τον αλλάξεις, άλλαξε τον αλλαγμένο κόσμο!" 

Παίζουν:

Ανδρομάχη Βουτσά 

Κων/να Ευαγγελάκη

Αναστασία Κεχαγιά

Κλεοπάτρα  Λασκαρίδου

Νίκος Μήλιας 

Τίνα Μπέλια

Μιχάλης Παπαδημητρίου

Ναταλία Πελέκα

Άννα Σιώμου

Αντριάννα Στρογγυλού

Παναγιώτα Τυρμακίδου

Γιώργος Χατζηχρήστος

Συντονισμός: 

Στ. Καλφόπουλος  

επιμέλεια-κοστούμια: Χρ. Τσιγκαλίδα

8 FEMMES R. Toma

ΟΚΤΩ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝΤΑΙ

Παρασκευή 23 Σάββατο 24 Μάη 3ο τμήμα ενηλίκων

   

Σε μια μεγάλη εξοχική κατοικία, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '50, μια οικογένεια και το υπηρετικό της προσωπικό κάνουν προετοιμασίες για τη γιορτή των Χριστουγέννων.

 Ξαφνικά ο οικοδεσπότης ανακαλύπτεται νεκρός στην κρεββατοκάμαρά του με ένα μαχαίρι στην πλάτη. Εξαιτίας της κακοκαιρίας (αλλά και πιθανού σαμποτάζ) οι ένοικοι του σπιτιού μοιάζουν αποκλεισμένοι, χωρίς τα μέσα να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο προτού ο καιρός επιτρέψει να πάει κάποιος στην κοντινότερη πόλη.

 Για να περάσει η ώρα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να αναζητήσουν τον ένοχο ανάμεσά τους, μιας και η απομόνωση του σπιτιού καθιστά μάλλον αδύνατο το ενδεχόμενο να ήρθε κάποιος ξένος και να έκανε το στυγερό έγκλημα.

Ποιος είναι όμως ο δολοφόνος, ανάμεσα στα μέλη του σπιτιού, που ανήκουν όλα στο γυναικείο φύλο; Η σύζυγος, η κουνιάδα, η πεθερά, η καμαριέρα, η μαγείρισσα, η αδερφή ή κάποια από τις κόρες του θύματος;

 Προκειμένου να υπερασπιστεί καθεμία τον εαυτό της, στρέφεται ενάντια στο πρόσωπο για το οποίο κρύβει τη μεγαλύτερη χολή βγάζοντας στη φόρα ανομολόγητα μυστικά με καταιγιστικό ρυθμό. Κάθε γυναίκα έχει μια ιστορία να πει και τα δικά της μυστικά να κρύψει.

      

Παίζουν με σειρά εμφάνισης :

Δις Λουίζα: Μαρία Παπαδοπούλου

Κα Σανέλ:  Μαριάννα Καλτσίδου

 Γιαγιά:   Ελένη Χασάνη

Σουζάνα :   Μαριάννα Ντιάγκα

Γκάμπυ:   Κλεοπάτρα Λασκαρίδου

Αυγουστίνα: Παναγιώτα Τυρμακίδου

Κατρίν:   Χρυσάνθη  Τσολάκη

Σιμόν :    Σοφία   Κωπαΐδου 

Συντονισμός επιμέλεια : Στέργιος Καλφόπουλος Χριστίνα Τσιγκαλίδα

Το έργο ανέβηκε και στον κινηματογράφο .Η ταινία ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Το σύνολο του καστ βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο στην κατηγορία: "Outstanding Artistic Achievement".

Όταν η Λουίζ δείχνει μια φωτογραφία της παλιάς της κυρίας, πρόκειται για τη Ρόμι Σνάιντερ.

Η Βιρζινί Λεντουαγιέν παίζει μια κοπέλα που είναι έγκυος, ενώ ήταν και εκείνη στην πραγματικότητα. Η Ντανιέλ Νταριέ αστειευόμενη είπε: "Στην πραγματικότητα ήταν εννέα γυναίκες και όχι οκτώ".


Διανομή

Ηθοποιός	Χαρακτήρας	Ρόλος
Ντανιέλ Νταριέ	Μαμί	Η πεθερά του θύματος.
Κατρίν Ντενέβ	Γκαμπί	Η σύζυγος του θύματος.
Ιζαμπέλ Υπέρ	Ογκουστίν	Η κουνιάδα του θύματος.
Εμμανουέλ Μπεάρ	Λουίζ	Η νέα καμαριέρα.
Φανί Αρντάν	Πιερέτ	Η αδερφή του θύματος.
Βιρζινί Λεντουαγιέν	Σουζόν	Η μεγαλύτερη κόρη του θύματος.
Λουντιβίν Σανιέ	Κατρίν	Η μικρότερη κόρη του θύματος.
Φιρμίν Ρισάρ	Μαντάμ Σανέλ	Η μαγείρισσα.
Ντομινίκ Λαμούρ	Μαρσέλ	Το θύμα.

πηγή http: el.wikipedia.org

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΜΩΛΙΑ

Δευτέρα 19 Τρίτη 20 Μαΐου , ώρα 20.00

Παίρνουν μέρος 

Γιωργής Βασιλειάδης     Ειρήνη  Βραχνάκη      Νίκος Δέτσης     Γιολάντα Ζευγαρίδου 
Αντιγόνη Ιωαννίδου       Ελβίρα Καλίνη            Βάγια Κοντού      Στέλλα Κοντού    
 Βικτωρία Σισκοπούλου- Παπαδοπούλου      Άγγελος Χατζησάββας      Δανάη Καραγιάννη
Δημήτρης Λουιζίδης,  Θεοδώτα Τασοπούλου

Από τα πιο πολυπαιγμένα έργα του Μπρεχτ -ίσως το πιο γνωστό μαζί με την "Οπερα της πεντάρας".  "Ο Κύκλος με την κιμωλία" γράφτηκε το 1944 τη χρονιά που ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ακόμα στοίχειωνε  τον κόσμο, στη διάρκεια της αυτοεξορίας του Μπρεχτ στις ΗΠΑ. Το αντιπολεμικό πνεύμα του συγγραφέα είναι εμφανέστατο.

Ήταν το πρώτο έργο του Μπρεχτ που ανέβηκε σε ελληνική σκηνή. Θέατρο Τέχνης, 1957, σε μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη και σε σκηνοθεσία του Καρόλου Κουν.

…Η δοκιμασία του κύκλου με την κιμωλία του παλιού κινέζικου μυθιστορήματος και θεατρικού έργου καθώς και το βιβλικό αντίστοιχό τους, η δοκιμασία του Σολομώντα, παραμένουν πολύτιμες σαν δοκιμασίες της μητρότητας (για την εξεύρεση της αληθινής μητρικής στοργής), ακόμα κι όταν η μητρότητα ορίζεται πια κοινωνικά αντί βιολογικά.»

                                                                                                                                            Μπέρτολτ Μπρεχτ.